Grenzen in menselijke relaties

Ik ben een tijdje geleden weer eens begonnen met wat boeken opnieuw te gaan lezen.
Door dit te doen heb ik gemerkt dat onderwerpen die ik al eerder had gelezen door inzichten de laatste tijd opgedaan weer op een andere laag begrepen kunnen worden. Om de inhoud voor mezelf grondiger op te nemen en om onderwerpen waarvan ik denk dat die voor anderen ook interessant zijn te kunnen delen, wil ik deze blog gaan gebruiken om delen uit dergelijke boeken te bespreken.
Hopelijk heb jij, lezer of lezeres, er dan ook iets aan. smiley

Het boek van Anné Linden, “Jezelf en de ander”
gaat over grenzen. Grenzen die ervoor zorgen dat je zelf kunt kiezen wat je
“Ik” raakt, grenzen die zijn vervaagd en grenzen die tot permanente
muren zijn geworden.
Muren kunnen je beschermen, bij grenzen kun je zelf bepalen wat “er in komt en er uit gaat” en het tijdelijk laten vervagen van grenzen kan in sommige gevallen een positieve uitwerking hebben op het beleven van een ervaring.

In het boek worden acht categorieën van grenzen tussen
innerlijk, “Ik” en uiterlijk, “Niet-Ik”onderscheiden.

Dit zijn de volgende categorieën:

Ø Projectie/Isolement

Ø Modus

Ø Causaliteit

Ø Polariteit

Ø Generalisatie

Ø Drempel

Ø Identiteit

Ø Tijd

De komende tijd wil ik deze in groepjes van twee gaan bespreken op deze blog, en hoewel één daarvan onderaan de lijst staat wil ik beginnen met de categorieën “tijd” en “projectie/isolement.

Projectie/Isolement

De eerste categorie die ik wil bespreken is die van projectie en isolement.
Bij projectie verlies je het onderscheid tussen een
situatie of persoon in de uiterlijke wereld en je innerlijke gedachten,
herinneringen of emoties. Hierbij laat je de grenzen vervagen en laat je de 2 werelden versmelten. Een onschuldig voorbeeld hiervan is wanneer je een boeiende film ziet in de bioscoop. Tijdelijk is er dan geen grens meer tussen fictie en werkelijkheid en kun je je mee laten voeren door het verhaal.
Een voorbeeld waarbij het minder gunstig is, is bijvoorbeeld wanneer het stemgeluid van iemand je aan iemand anders doet denken waar je onprettige herinneringen aan hebt en je dat onprettige gevoel gaat projecteren op die persoon.
Bij
projectie vind altijd verlies van grenzen plaats.

Bij isolement is er een situatie waarbij een muur wordt
opgetrokken tussen een uiterlijke ervaring en het innerlijk. Dit is een nuttig
overlevingsmechanisme bij heftig ervaringen maar wordt een probleem wanneer
deze muur er altijd is, en je dus geen keuze meer hebt.
Een brandweerman die een verkeers-slachtoffer uit een auto moet bevrijden zal zich waarschijnlijk beter op zijn taak kunnen concentreren wanneer hij tijdelijk met een “muur” zijn emoties kan afschermen.
Als hij dit echter niet meer uit kan zetten zal hij hier ongetwijfeld last van ondervinden.

Tijd

De tweede categorie in grenzen tussen innerlijk en
uiterlijk die ik vandaag wil bespreken is die van de tijd.
Wanneer je een geweldige ervaring hebt kan het
heerlijk zijn om het besef van tijd, tijdelijk, te laten gaan. Je hebt dan als
het ware een muur om het “nu” gezet, er is geen besef van de toekomst meer.

Maar dus ook niet met de eventuele gevolgen in de
toekomst van je doen of laten. Dit besef is echter noodzakelijk bij het leerproces. Eén van de primaire manieren waarop je iets over jezelf leert en jezelf motiveert heeft te maken met het je bewust zijn van de concequenties; je actie heeft gevolgen in de toekomst.
Wanneer je, je bewust bent hiervan, wanneer je dus contact hebt met die concequenties zul je je beslissingen beter overwogen nemen.

Dit is iets wat vooral in de pubertijd nogal eens voor
problemen kan zorgen.

Het andere uiterste is het hebben van “geen grenzen”;
verleden, heden en toekomst zijn als het ware één. Het nadeel daarvan is dat
iemand die zich in een vervelende situatie zit, zich niet kan voorstellen dat
het in de toekomst helemaal anders zou kunnen zijn. Ook wanneer iemand in een
prettige situatie zit is “geen grenzen” niet zonder risico’s. Je kunt dan
ingehaald worden door de werkelijkheid die op dat moment niet zo prettig hoeft
te zijn.

Het besef dat alles in de tijd veranderd is dan weg.

Muren tussen heden en verleden zullen je beschermen tegen
de pijn en trauma’s uit het verleden, maar ontnemen je ook de kans om daarvan
te leren.

Dr. Milton Erickson, psychiater en belangrijke naam in de
het veld van hypnotherapie en medische hypnose, beweerde dat “elke ervaring”
hoe pijnlijk ook, een potentiële hulpbron is.

Volgende keer bespreek ik weer twee nieuwe categorieën, tot dan smiley

Bron:

Anné Linden, “Jezelf en de ander”

ISBN: 978 90 202 0177 2

Terug naar de website