Blog Image

InZicht NLP Coaching blog

Grenzen in menselijke relaties vervolg

Nieuws en wetenswaardigheden Posted on Tue, October 07, 2014 15:11:14

Vandaag wil ik weer 2 categorieën van grenzen tussen
innerlijk, “Ik” en uiterlijk, “Niet-Ik” bespreken, te weten
modus en causaliteit.

Modus

Grenzen tussen de 3 modi; denken, voelen en doen (Index
Computations voor de NLP-ers onder ons).
Mensen werken volgens de 3 verschillende modi in, op elkaar, op de wereld om hen heen en op zichzelf. Elke ervaring heeft ook deze 3 componenten in zich, ook al ben je, je er misschien niet van bewust. Neem zelf maar eens een gebeurtenis in gedachten en ga deze componenten maar eens na. Wat dacht je toen, wat deed je toen en wat voelde je daarbij.
Denken, doen en voelen zijn gescheiden maar beïnvloeden elkaar door middel van grenzen.

Wanneer de grenzen vervagen wordt denken hetzelfde als doen, doen hetzelfde als voelen met alle gevolgen vandien.

Voorbeeld een meisje verteld dat ze heel kwaad (gevoel)
is op haar broer en dat ze hem pijn wil doen (gedachte). Haar ouders geven haar straf, want ze mag haar broer geen pijn doen. Voor hen is de
grens tussen denken en doen weg.

Ook wanneer er muren worden opgetrokken tussen deze 3 modi geeft dit problemen,
Ook hiervan een voorbeeld, Peter heeft allerlei ideeën
over wat hij wil met zijn leven, maar komt nooit tot actie; er is als het ware
een muur tussen denken en doen.

Een ander voorbeeld, Sandra houdt zielsveel van haar zoontje en is erg trots op hem. Maar ze spreekt dit nooit uit en laat dit nooit merken waardoor haar zoontje onzeker wordt. Bij Sandra is er sprake van muren tussen denken en voelen en doen.

Causaliteit

We spreken van causaliteit of het principe van oorzaak en gevolg wanneer we het hebben over het verband wat bestaat tussen een handeling en het resultaat daarvan.

Iemand roept je naam en je kijkt om. Je blijft de hele dag en nacht feesten en de volgende dag ben je gebroken en kun je niet zo goed presteren, voorbeelden van “normale” causaliteit.

Bij causalitiet heb je ook de mogelijkheid van ernstige vervormingen met betrekking tot grenzen en muren.
Er is hiervan sprake wanneer de grens verdwijnt en een
valse causaliteit wordt toegekend tussen innerlijke beleving en uiterlijke
gebeurtenissen.
Bijvoorbeeld iemand heeft een hekel aan iemand en denkt:
“jij zou eens mee moeten maken hoe het is om ernstig ziek te zijn” en
even later wordt bij die persoon kanker geconstateerd.
Iemand kan zichzelf
hiervan dan de schuld geven.

Een typische uitspraak is in dat opzicht dan ook: “altijd als ik ergens op bezoek ga, gaat er iets mis”. Tenzij je daar een actieve rol in speelt om er voor te zorgen dat het ook misgaat is er hier sprake van valse causaliteit en dus verlies van grenzen.

Bij muren wordt juist het gevolg van een bepaalde
handeling niet erkent. Je ziet dit bij mensen die de schuld altijd bij anderen
leggen en dus geen verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen gedrag.
Denk hierbij aan iemand die steeds te laat op zijn werk komt, er de kantjes vanaf loopt, na een tijd wordt ontslagen en dan vervolgens het bedrijf de schuld geeft. De ander is altijd verantwoordelijk voor de gevolgen van het eigen gedrag.

Volgende keer weer 2 nieuwe categorieën

Bron:

Anné Linden, “Jezelf en de ander”

ISBN: 978 90 202 0177 2

Terug naar de website



Grenzen in menselijke relaties

Nieuws en wetenswaardigheden Posted on Tue, September 30, 2014 19:03:08

Grenzen in menselijke relaties

Ik ben een tijdje geleden weer eens begonnen met wat boeken opnieuw te gaan lezen.
Door dit te doen heb ik gemerkt dat onderwerpen die ik al eerder had gelezen door inzichten de laatste tijd opgedaan weer op een andere laag begrepen kunnen worden. Om de inhoud voor mezelf grondiger op te nemen en om onderwerpen waarvan ik denk dat die voor anderen ook interessant zijn te kunnen delen, wil ik deze blog gaan gebruiken om delen uit dergelijke boeken te bespreken.
Hopelijk heb jij, lezer of lezeres, er dan ook iets aan. smiley

Het boek van Anné Linden, “Jezelf en de ander”
gaat over grenzen. Grenzen die ervoor zorgen dat je zelf kunt kiezen wat je
“Ik” raakt, grenzen die zijn vervaagd en grenzen die tot permanente
muren zijn geworden.
Muren kunnen je beschermen, bij grenzen kun je zelf bepalen wat “er in komt en er uit gaat” en het tijdelijk laten vervagen van grenzen kan in sommige gevallen een positieve uitwerking hebben op het beleven van een ervaring.

In het boek worden acht categorieën van grenzen tussen
innerlijk, “Ik” en uiterlijk, “Niet-Ik”onderscheiden.

Dit zijn de volgende categorieën:

Ø Projectie/Isolement

Ø Modus

Ø Causaliteit

Ø Polariteit

Ø Generalisatie

Ø Drempel

Ø Identiteit

Ø Tijd

De komende tijd wil ik deze in groepjes van twee gaan bespreken op deze blog, en hoewel één daarvan onderaan de lijst staat wil ik beginnen met de categorieën “tijd” en “projectie/isolement.

Projectie/Isolement

De eerste categorie die ik wil bespreken is die van projectie en isolement.
Bij projectie verlies je het onderscheid tussen een
situatie of persoon in de uiterlijke wereld en je innerlijke gedachten,
herinneringen of emoties. Hierbij laat je de grenzen vervagen en laat je de 2 werelden versmelten. Een onschuldig voorbeeld hiervan is wanneer je een boeiende film ziet in de bioscoop. Tijdelijk is er dan geen grens meer tussen fictie en werkelijkheid en kun je je mee laten voeren door het verhaal.
Een voorbeeld waarbij het minder gunstig is, is bijvoorbeeld wanneer het stemgeluid van iemand je aan iemand anders doet denken waar je onprettige herinneringen aan hebt en je dat onprettige gevoel gaat projecteren op die persoon.
Bij
projectie vind altijd verlies van grenzen plaats.

Bij isolement is er een situatie waarbij een muur wordt
opgetrokken tussen een uiterlijke ervaring en het innerlijk. Dit is een nuttig
overlevingsmechanisme bij heftig ervaringen maar wordt een probleem wanneer
deze muur er altijd is, en je dus geen keuze meer hebt.
Een brandweerman die een verkeers-slachtoffer uit een auto moet bevrijden zal zich waarschijnlijk beter op zijn taak kunnen concentreren wanneer hij tijdelijk met een “muur” zijn emoties kan afschermen.
Als hij dit echter niet meer uit kan zetten zal hij hier ongetwijfeld last van ondervinden.

Tijd

De tweede categorie in grenzen tussen innerlijk en
uiterlijk die ik vandaag wil bespreken is die van de tijd.
Wanneer je een geweldige ervaring hebt kan het
heerlijk zijn om het besef van tijd, tijdelijk, te laten gaan. Je hebt dan als
het ware een muur om het “nu” gezet, er is geen besef van de toekomst meer.

Maar dus ook niet met de eventuele gevolgen in de
toekomst van je doen of laten. Dit besef is echter noodzakelijk bij het leerproces. Eén van de primaire manieren waarop je iets over jezelf leert en jezelf motiveert heeft te maken met het je bewust zijn van de concequenties; je actie heeft gevolgen in de toekomst.
Wanneer je, je bewust bent hiervan, wanneer je dus contact hebt met die concequenties zul je je beslissingen beter overwogen nemen.

Dit is iets wat vooral in de pubertijd nogal eens voor
problemen kan zorgen.

Het andere uiterste is het hebben van “geen grenzen”;
verleden, heden en toekomst zijn als het ware één. Het nadeel daarvan is dat
iemand die zich in een vervelende situatie zit, zich niet kan voorstellen dat
het in de toekomst helemaal anders zou kunnen zijn. Ook wanneer iemand in een
prettige situatie zit is “geen grenzen” niet zonder risico’s. Je kunt dan
ingehaald worden door de werkelijkheid die op dat moment niet zo prettig hoeft
te zijn.

Het besef dat alles in de tijd veranderd is dan weg.

Muren tussen heden en verleden zullen je beschermen tegen
de pijn en trauma’s uit het verleden, maar ontnemen je ook de kans om daarvan
te leren.

Dr. Milton Erickson, psychiater en belangrijke naam in de
het veld van hypnotherapie en medische hypnose, beweerde dat “elke ervaring”
hoe pijnlijk ook, een potentiële hulpbron is.

Volgende keer bespreek ik weer twee nieuwe categorieën, tot dan smiley

Bron:

Anné Linden, “Jezelf en de ander”

ISBN: 978 90 202 0177 2

Terug naar de website



Spiegeltje, spiegeltje aan de wand.

Nieuws en wetenswaardigheden Posted on Fri, March 07, 2014 04:54:11


Een vriend van me, die elk jaar voor zijn praktijk een aantal accreditatie-punten moet halen, vertelde me over een cursus die hij hiervoor binnenkort gaat volgen over hoe om te gaan met chronische pijnen.
Hij zei “de cursus wordt gegeven door een jonge enthousiaste vent; “hij heeft een schitterend verhaal maar het is natuurlijk niet waar …….”

Op mijn vraag ;”maar waarom ga je er dan naar toe?” zei hij : “omdat er altijd wel weer stukjes zijn waar ik iets mee kan. Maar ik weet ook dat er over een paar jaar weer een ander verhaal is.”

En zo zie ik het ook, we werken met modellen van de waarheid, maar kennen haar niet. Die modellen zijn goed genoeg om de meeste gebeurtenissen voor ons te verklaren en zijn geldig tot er een ander model komt dat net iets beter werkt. Als je een beetje alert bent kun je dat om je heen ook steeds weer zien. Theorieën die aangepast worden in de natuurkunde, in de medische wereld, in de astronomie etc. En dat zijn dan gebieden waarin door sommigen die modellen en theorieën als absolute waarheid worden gezien; niet wetenschappelijk verklaard betekent dan zoveel als niet bestaand.

Zo is dit stukje hieronder voor mij ook een model en niet de absolute waarheid maar desondanks zeker interessant. Het is een gedeelte uit het boek “Naar het hart van communicatie” van Eric Schneider en verteld dat de problemen die je met anderen kunt hebben vaak een weerspiegeling zijn van een conflict in jezelf.

Vooral de metafoor van de vlek op je gezicht die je dan op al de spiegels om je heen probeert weg te vegen vind ik mooi; veel leesplezier.

“De wereld die je waarneemt is altijd een weerspiegeling van wie je bent.
Spiritualiteit is dus het proces van herkenning van jezelf door in jezelf te gaan en jezelf te herkennen in jouw omgeving. Hoe jij de wereld waarneemt geeft je veel informatie over jezelf.

Je kunt dus niet in een groep mensen terecht komen als die niet op een bepaalde manier een weerspiegeling is van wie jij zelf bent.
Iedereen is als het ware een spiegeltje, een facet van een bepaald aspect van jezelf. Misschien ben je gek op dat facet, als een goede vriend(in) naast je zit. Wellicht heb je heel veel moeite met dat facet als je met iemand in gesprek bent waarvan je denkt: had ik die maar nooit ontmoet. Jouw reactie naar de ander toe kun je zien als een reactie naar een deel van jezelf. De ander haalt iets in jou naar boven.

Het brengt dat deel van jou als het ware aan de oppervlakte. Door dit helder te zien en te interpreteren kun je te weten komen hoe je zelf functioneert en wie jij bent. Zo kun je een conflict dat je met iemand hebt zien als een conflict dat je hebt met een deel van jezelf. Het innerlijke conflict oplossen zorgt ervoor dat je het buiten je niet meer ervaart. Je kunt dus nooit een conflict krijgen met iemand als je niet met jezelf op dit deelaspect in conflict bent. Helaas hebben wij doorgaans niet door welk conflict we hebben met onszelf. We stoppen veel energie in het oplossen van de ruzies buiten ons in plaats van in ons.
Niet zo effectief dus…

Conflicten zijn vervelend als we de kans op zingeving en betekenis laten liggen. We kunnen van deze conflicten leren om onszelf te veranderen. Verbeter de wereld, begin bij jezelf. Als je in de spiegel een vlek op je wang ziet, maak je jouw vinger nat en je wang schoon. Veel mensen proberen de vlek te verwijderen door de spiegel nat te maken… Ze stoppen veel energie in het veranderen van de ander.

Denk maar aan relatieproblemen. De ander moet veranderen! Toch verandert er natuurlijk niets als ze in zichzelf niets oplossen. Het deel waar ze een intern conflict mee hebben blijft zich manifesteren in de omgeving. Het maakt dus niet uit hoeveel energie ze erin stoppen. Het komt altijd terug. Het is net als een bobbel in een waterbed. Je kunt erop gaan zitten, maar dan komt het ergens anders wel weer omhoog… Je kunt jaren op de spiegel blijven wrijven, maar iedere spiegel zal telkens de vlek op je wang tonen. Spiritualiteit begint met door te hebben dat de vlek niet op de spiegel zit, maar op je wang. Dat is spiritualiteit. Je niet laten misleiden door de weerspiegeling.”



De kracht van het denken

Nieuws en wetenswaardigheden Posted on Wed, January 15, 2014 15:43:44

Het beeld dat in
het begin van de vorige eeuw in de Westerse wereld heerste was dat er een
duidelijk scheiding was tussen de hersenen, het denken, en het lichaam.

De hersenen werden
vooral gezien als het commando-centrum waar vanuit het lichaam werd bestuurd.
Tegenwoordig zijn er meer en meer aanwijzingen dat er een grote wisselwerking
tussen beiden bestaat en dat het beeld van een lichaam-denken systeem een betere
voorstelling is.

Bij NLP wordt er
groot belang gehecht aan de invloed die gedachten en overtuigingen op het
gehele systeem kan hebben, zowel in positieve als in negatieve zin.

Een voorbeeld van
deze invloed vinden we terug in het placeo-effect van zowel medicijnen als
behandelmethoden.

De onderstaande
tekst is een gedeelte van een artikel van Patrick D. Wall waarin een aantal
onderzoeken naar dit effect worden behandeld.

“….. Dit heeft
geleid tot de publicatie van uitgebreide en vaak zichzelf herhalende literatuur
aangezien het thema steeds weer opduikt en vervolgens weer spoorloos verdwijnt.
Turner e.a. (1980) beschreven 986 artikelen over placebo-research tussen 1950
en 1980.

Ik wil hier
slechts twee voorbeelden van het effect beschrijven. Ze zijn ongewoon
provocerend. In geval van chirurgie worden meestal geen placebo-tests gedaan,
hoewel “Chirurgie het grootste placebo-effect heeft dat in de geneeskunde kan
worden toegepast”(Finneson, 1969).

Cobb e.a. Voerden
echter in 1959 een dubbelblind onderzoek uit in de vorm van schijnoperaties bij
19 patiënten met angina pectoris en een controlegroep.

Er was geen
verschil tussen de twee groepen, terwijl de meeste patiënten een duidelijke
verbetering van hun angina en oefentolerantie te zien gaven en sommigen ook
verbetering van hun ECG. Het interessante feit hier is niet alleen de
duidelijke kracht van het geloof in operatief ingrijpen, maar ook het
opmerkelijke dat verbetering gedurende ten minste zes maanden voortduurde
ondanks het algemeen heersend geloof dat placebo’s slechts een korte en snel
verminderende werking hebben.

Het tweede
voorbeeld dat ik wil aanhalen is het werk van Hashish c.a. (1998), die
onderzoek deed naar het effect van ultrageluid op pijn, trismus en zwelling na
extractie van een verstandskies.

Deze auteurs
wilden de effectieve dosering bepalen en constateerden evenveel effect bij
uitschakeling van het ultrageluidapparaat als wanneer het ingeschakeld was,
zolang de patiënt en de therapeut in de veronderstelling verkeerden dat er
geluid werd geproduceerd.

Het interessante
en verrassende van dit artikel is niet dat dit bewerkelijke placebo bijzonder
effectief was ter vermindering van de pijn, maar dat het ook buitengewoon
productief was bij de bestrijding van de zwelling.

Eén van de meest
toegepaste technieken bij het ontkennen van de placebo is het ontkennen van de
pijn zelf als een meer mentale misvatting en toch zien we dan een sterk
placebo-effect op de zwelling die meestal wordt beschouwd als een lokale
reactie van weefselbeschadiging.”

Bronvermelding:

Patrick D. Wall

The placebo effect: an unpopular topic
[Pain 1992;51:1-3]

Vooral de laatste alinea geeft mijns inziens aan dat het
effect van het denken verder gaat dan enkel een verandering in de perceptie
maar ook daadwerkelijk voor veranderingen in het lichaam zorgt. Als je nadenkt
over de implicaties van die gedachte is het belang van positieve gedachten
evident.



Perfectie

Nieuws en wetenswaardigheden Posted on Mon, January 13, 2014 15:33:30

Perfectionisme

Salvador Dali zei
ooit: “wees niet bang voor perfectie, die bereik je toch nooit.”

Accepteer dat een ideale prestatie niet bestaat, dat alles beter kan.

Maar is het dan niet goed om perfectie te willen? Dat
ligt er maar aan, iemand die op een positieve wijze weet om te gaan met zijn of
haar drang naar perfectionisme zal wel volmaaktheid nastreven maar toetst zijn
of haar prestaties aan zijn eigen realistische standaard.

Wanneer dat niet het geval is kan de perfectionist maar
door blijven gaan zonder dat het ooit aan de standaard voldoet en zich daarmee
uitputten waarbij een Burnout het gevolg kan zijn. Een andere mogelijkheid is
dat de drang naar perfectionisme resulteert in voortdurend uitstelgedrag omdat
de angst aanwezig is dat het resultaat toch nooit voldoende zal zijn, het is
nooit goed genoeg.

Bij perfectionisme kunnen we vaak een aantal patronen
herkennen.

1. Vergelijking tussen zichzelf en een ideaalbeeld van
zichzelf

2. Focus op dat wat er (nog) niet is en dus geen oog
hebben voor dat wat al bereikt is.

3. Een sterk extern referentiekader, wat een ander er van
zou kunnen vinden is heel belangrijk.

4. Focus op het heden en het wegcijferen van de toekomst
en het verleden.

De combinatie van deze patronen zorgt ervoor dat iemand
uiterst kritisch op zichzelf is en de lat steeds hoger legt; het is nooit goed
genoeg. Er wordt voortdurend externe druk ervaren omdat er groot belang aan de
mening van anderen wordt toegekend. Er is geen ruimte voor groei, het resultaat
moet er nu zijn en er is sprake van negeren van de al behaalde
resultaten.

Belangrijk is dan ook om je te realiseren dat voor groei
tijd nodig is, het ideaalbeeld moet dan ook in de toekomst worden geplaatst en
dienen als kompas en als richting waarin de ontwikkeling kan plaatsvinden en
niet als situatie die op dit moment bereikt moet zijn. Wanneer dit niet in acht
wordt genomen is dat een recept voor teleurstelling en schuldgevoelens.

Een leraar vertelde me eens dat perfectie niet van deze
wereld is, het is statisch er is geen groei meer.

Perfectie is iets wat je naar mijn menig ook niet van
anderen moet verlangen, doe je dat toch dan is de kans op teleurstelling groot.
Een vriendschap of de relatie met je familie kan daardoor een behoorlijke knauw
krijgen die in sommige gevallen in een leven niet meer wordt geheeld. Geef
elkaar de ruimte om te dwalen en bedenk dat we allemaal mensen zijn met onze
prettige en minder prettige eigenschappen. smiley



« Previous